Jakie są rodzaje drzew iglastych?

Jakie są rodzaje drzew iglastych?

Prawdopodobnie słyszałeś termin “iglak”, ale co oznaczają poszczególne rodzaje? Wiecznie zielone, łuskowate, iglaste, świerk Engelmanna i inne? Aby pomóc Ci ustalić, który z nich powinien znaleźć się na Twoim podwórku, wymieniliśmy główne rodzaje w kolejności alfabetycznej. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tych wspaniałych drzewach. Ten artykuł zawiera informacje o każdym rodzaju, a także ilustracje różnych igieł drzew iglastych.

Wiecznie zielone

Wiecznie zielone iglaki to drzewa, które zachowują swoje igły przez cały rok. Dzięki temu są łatwo rozpoznawalne wśród drzew liściastych, co czyni je cennymi wiatrochronami w zimie. Oprócz atrakcyjnego wyglądu, zimozielone drzewa iglaste zachowują swoje igły przez dłuższy czas. Większość drzew iglastych zrzuca liście dwa do trzech lat po ich wytworzeniu, ale niektóre utrzymują igły dłużej niż inne.

Różnice między zdolnościami fotosyntetycznymi roślin okrytozalążkowych i wiecznie zielonych drzew iglastych przynajmniej częściowo tłumaczy grubość liści i większa pojemność hydrauliczna naczyń u obu grup. Na przykład, gdy porównuje się dwa gatunki drzew o tej samej masie i długości liści, okrytozalążkowe wykazują większą zdolność fotosyntetyczną niż iglaste i uzyskują więcej zwrotów fotosyntetycznych na jednostkę biomasy lub mola azotu zainwestowanego w tkankę liściową. Z drugiej strony, badanie Beckera z 2000 roku wykazało brak znaczącej różnicy między masą fotosyntetyczną między iglakami i okrytozalążkowymi przy podobnej długości życia liścia. Jednakże badanie to porównywało jedynie dwa gatunki drzew i nie uwzględniało efektów miejsca, które również mogą wpływać na fotosyntezę.

Pomimo swoich odmiennych cech, drzewa iglaste są najstarszymi żyjącymi roślinami na naszej planecie. Te starożytne rośliny rozmnażają się poprzez wypełnione nasionami szyszki. Wiecznie zielone drzewa iglaste mają igiełkowate liście i należą do najstarszych żyjących roślin na naszej planecie. Jako takie, należą do najważniejszych roślin dla naszego środowiska. W przeciwieństwie do drzew liściastych, wiele z nich nie wytwarza nasion. Ale to nie te różnice odróżniają drzewa iglaste od liściastych.

Olejki eteryczne z wiecznie zielonych drzew iglastych są często bogate w lotne związki olejowe. Na przykład cedr wytwarza olejki eteryczne, które odstraszają bakterie, wirusy i grzyby. Te olejki z drzew były stosowane w medycynie od czasów starożytnych przez naszych przodków jako środek przeciw chorobom. Olejek z igieł drzew jest ogólnie rzecz biorąc immunostymulujący, co pomaga zwalczać zmęczenie i depresję. Jest również korzystny w leczeniu obolałych mięśni i poprawia krążenie krwi.

Sprawdź także:  Jakie drzewa nie tracą liści na zimę?

Skalnica

W regionach o umiarkowanym klimacie drzewa iglaste wykazują kilka zmian w morfologii liści w okresie późnego lata i wczesnej jesieni. W tym czasie liście stają się sztywniejsze, spowalniając podziały komórkowe i wzrost, a także ograniczając aktywny wzrost nowych organów i tkanek. Zwiększają też ilość rozpuszczalnych soli i wytwarzają związki przeciwmrozowe. Zmiany te zwiększają odporność żywych tkanek na zimno i obniżają temperaturę tworzenia się lodu.

Kilka wymarłych roślin iglastych ma łuski jajowate, które są większe od przylistków na zewnątrz. Przylistki te zawierają na swojej górnej powierzchni jedno lub wiele nasion. Niektóre z tych nasion są uskrzydlone, co jest przystosowaniem do rozpraszania przez wiatr. U innych roślin szyszki nasienne są zredukowane i przystosowane do spłaszczenia. Powstałe w ten sposób szyszki są często trudne do odróżnienia od innych drzew iglastych.

Większość drzew iglastych uwalnia swoje nasiona poprzez otwarcie i roztrzaskanie szyszek nasiennych. Niektóre gatunki są roznoszone przez wiewiórki i gryzonie, a inne zrzucają całe szyszki. Nasiona drzew iglastych otoczone są szkieletem z liści, które pokryte są łuskami. Te cechy przypominające łuski występują u większości drzew iglastych. Mimo podobnego wyglądu, drzewa iglaste mają różne strategie i procesy reprodukcyjne.

Pyłek i nasiona wytwarzane są przez szyszki, z gametofitem męskim i żeńskim. Stożki pyłkowe rozwijają się w mikrosporangia, a pyłek uwalniany jest z dojrzałych kwiatów w okresie wiosennym. Zapylanie odbywa się przez wiatr, a większość nasion drzew iglastych ma skrzydlate przedłużenia, które pomagają w transporcie powietrznym. Struktury te umożliwiają pyłkowi dotarcie do żeńskich szyszek w celu zapylenia.

W przeciwieństwie do wielu innych grup roślin, drzewa iglaste mają szyszki zamiast kwiatów lub owoców. Większość szyszek jest owalna, ale niektóre mają samca i samicę na tym samym drzewie. Szyszki męskie wytwarzają pyłek, a szyszki żeńskie rozwijają nasiona pod łuskami. Pyłek jest przenoszony przez wiatr i zwierzęta do żeńskich szyszek. Dzięki temu rosną nowe drzewa iglaste. Potem cykl się powtarza.

Gatunki drzew iglastych różnią się wyglądem łusek. Na przykład daglezja ma wygląd przypominający łuski. Z kolei cedr libański ma grubą korę, która jest pokryta gałązkami i apikalnymi łuskowatymi trichomami. Najbardziej prymitywnymi drzewami iglastymi są miłorząb japoński i sosna Kauri. Ma ona również szeroką korę.

Sprawdź także:  Jakie drzewa są pod ochroną?

Iglaste

Iglaste to wiecznie zielone drzewa, które rosną z igłami zamiast liści. Drzewa te wytwarzają szyszki jako nasiona. Ich liście zachowują swoją igłową strukturę przez zimę. Są one bardzo wytrzymałe i występują zazwyczaj w chłodniejszych regionach świata. Jeśli chcesz posadzić te drzewa, powinieneś zastosować się do poniższych wskazówek, aby mieć pewność, że wybierzesz właściwe. Oto kilka przykładów drzew iglastych.

Jodła balsamiczna charakteryzuje się gładką, woskową korą wewnętrzną. Młode drzewa mają szarawą korę, natomiast starsze drzewa mają brązowy kolor. Igły jodły balsamicznej mają około 1,5 cala (4 cm) długości. Starsze gałęzie są krótsze i zakrzywione do góry. Igły drzew iglastych wytwarzają również drobne białe lub srebrne paski na dolnej powierzchni. Drzewa te kwitną zazwyczaj między majem a czerwcem.

Nasiona iglaków mają kształt płatków kwiatów. Ich skrzydełka umożliwiają im odlot od drzewa macierzystego. Po uwolnieniu nasiona są otoczone skupiskiem nasion. Nasiona nazywane są iglastymi, ponieważ wyglądają jak małe szyszki, czyli “klucze”, i rosną naprzeciwko siebie na gałązkach. Drzewa te występują powszechnie w klimacie umiarkowanym i są uważane za dobrą alternatywę dla ropy naftowej i gazu ziemnego.

Inne rodzaje iglastych drzew iglastych to Kiefer, Lind i Lipa. Wszystkie te drzewa pochodzą z zachodniego wybrzeża, co czyni je doskonałym wyborem dla projektantów krajobrazu miejskiego. Są one przystosowane do trudnych warunków i świetnie nadają się do różnych zastosowań, takich jak kształtowanie krajobrazu. W rzeczywistości są to zarówno drzewa wieloletnie, jak i wiecznie zielone. A ponieważ są niezwykle odporne, stanowią doskonały wybór na terenach miejskich.

Pomimo podobieństw między sosnami a iglastymi drzewami iglastymi, wykazują one bardzo różne zwyczaje wzrostu. Pinus plicata ma igły przymocowane w jednym punkcie na gałęzi, natomiast igły Picea glauca są przymocowane do pnia pod różnymi kątami. W rezultacie igły tych drzew są często bardziej puszyste i gładkie. Mają one również mniejszą gęstość i większą liczbę gałęzi.

Świerk Engelmanna

Klęska żywiołowa może zabić w lesie świerka Engelmanna i inne bezszypułkowce. W takim przypadku gatunek może się odbudować poprzez wytworzenie nasion i rozproszenie ich przez wiatr. Proces ten jest zależny od bliskości innych ocalałych drzew iglastych i tempa ponownego osiedlania się. Ponadto, gdy pożar jest na tyle poważny, że niszczy cały las, może spowodować znaczne szkody w krajobrazie.

Sprawdź także:  Jakie drzewa rosną najwyżej?

Naukowa nazwa świerka Engelmanna to Picea engelmannii. Nazwa drzewa pochodzi od nazwiska jego odkrywcy, niemieckiego lekarza Georga Engelmanna, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w 1832 roku. Jego wkład naukowy polegał w dużej mierze na zbieraniu w terenie okazów botanicznych. Wysyłał zachodnie okazy do europejskich botaników. Dostarczał też szczegółowe opisy techniczne Asie Grayowi i Johnowi Torreyowi podczas tworzenia Flory Ameryki Północnej.

Świerk Engelmanna jest drugorzędnym składnikiem w lesie zdominowanym przez drzewa iglaste. Na terenach położonych wyżej jest gatunkiem współdominującym. Jest gatunkiem pospolitym wzdłuż linii drzewnych. Drzewo to jest również szeroko rozpowszechnione w Górach Skalistych, zajmując wilgotne miejsca poniżej linii lasu. Świerk Engelmanna jest cennym źródłem pożywienia dla lokalnej fauny.

Świerk Engelmanna jest powszechnie pozyskiwany na tarcicę i jest średnio popularnym drewnem na płyty rezonansowe instrumentów smyczkowych. Oprócz umiarkowanej popularności, jest on również drugim najpopularniejszym wyborem na choinkę na Kapitolu USA. Od 1964 roku została wybrana jedenaście razy i wyrosła ze wszystkich części swojego zasięgu. Jej zasięg dystrybucji sprawia, że jest przydatna do obróbki drewna.

Na zadomowienie się świerka Engelmanna wpływa kilka czynników. Ważny jest również aspekt i zabiegi kulturowe. W Kolorado, na przykład, badanie dotyczące osiedlania się siewek wykazało, że do wyprodukowania jednej pierwszorocznej siewki na zacienionej glebie mineralnej potrzeba osiemnastu zdrowych nasion, w porównaniu z 32 zdrowymi nasionami w lokalizacji skierowanej na południe. Wynika to z faktu, że system korzeniowy świerka Engelmanna jest płytki, a większość jego korzeni znajduje się w pierwszych 30-46 cm gleby.

Podobne tematy

0 Shares:
Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Wam też może się spodobać
Jak zrobić plantację choinek krok po kroku
Czytaj Dalej

Jak zrobić plantację choinek krok po kroku

Prowadzenie plantacji choinek jest wymagającym fizycznie przedsięwzięciem. Zazwyczaj wymaga sadzenia drzewek w zimne, wczesnowiosenne dni i ciągłego zginania.…
Jakie drzewa przyciągają pioruny?
Czytaj Dalej

Jakie drzewa przyciągają pioruny?

Najbardziej oczywiste pytanie: “Jakie drzewa przyciągają pioruny?” Odpowiedź jest taka sama dla każdego regionu, ale niektóre są bardziej…